Trening funkcjonalny

Czy wiesz, że… rozwijanie cech motorycznych sportowca często może być ograniczone przez brak stabilizacji centralnej (SC). Zadaniem fizjoterapeuty jest znalezienie nieprawidłowości i stworzenie takiego programu ćwiczeń, który umożliwi wzrost siły, mocy i wytrzymałości w słabych ogniwach aparatu ścięgnisto-mięśniowego. Dobrze opracowany program treningu stabilizacji pomoże sportowcowi wykorzystać maksymalnie potencjał w zakresie poszczególnych cech motorycznych. Zachowanie odpowiedniej stabilizacji centralnej dolnego kwadrantu ciała (tułowia, miednicy i kończyn dolnych) możliwe jest dzięki zrównoważonemu napięciu pomiędzy mięśniami głębokimi, inaczej stabilizacyjnymi, a mięśniami powierzchownymi, które odpowiadają za ruch w stawie.

Mięśnie posturalne i ruchowe ściśle ze sobą współdziałają. Jakiekolwiek ich zaburzenie, nierównowaga mięśniowa mogą prowadzić do przeciążeń i urazów aparatu ruchu sportowca.

Układ SC dolnej części tułowia tworzą: krótkie mięśnie zaopatrujące odcinek piersiowo-lędźwiowy kręgosłupa, mięśnie brzucha (głównie mięsień poprzeczny), przepona, mięśnie dna miednicy oraz powięź piersiowo-lędźwiowa. Niezwykle istotna jest również stabilizacja stawów biodrowych.

Im lepiej uda się zsynchronizować działanie stabilizatorów tułowia z mięśniami wywołującymi ruch w stawie biodrowym, tym mniejsze ryzyko kontuzji. Stabilność kręgosłupa i miednicy umożliwia przenoszenie obciążeń w bezpieczny sposób, co chroni stawy przed przeciążeniami (nadmierną kompresją bądź skręceniami). Wieloletnie obserwacje fizjoterapeutów pokazują, że chroniczne skręcenia stawu skokowego, ból biodra, nadwrężenia mięśni kulszowo-goleniowych, przywodzicieli, bóle w stawie rzepkowo-udowym są skutkiem zaburzeń S.C. dolnego kwadrantu. Dlatego w trening sportowca powinno wplatać się elementy stabilizacji. Stworzy to solidną podstawę, na której można budować aktywność ruchową.

Chcesz wiedzieć więcej? Zadzwoń lub napisz.

Postaramy się rozwiać wątpliwości oraz zaplanować leczenie .